باز آسمان ابری می شود...

کاری می کنی تا ابرها را پس بزنی اما خیلی زود حجم ابرها بی رحمانه چند برابر می شود...

تنها می شوی و حالا سر درگم و گیج که چه اتفاقی افتاد...

به کنجی می خزی و گوش هایت را به ریتم ها می سپاری...

زانوهایت را بغل می کنی و با اولین قطره باران خوشحال می شوی که به زودی ابرها سبک می شوند و آسمان دوباره باز می شود...

امّا....

حیف...

حیف که فقط همان یک قطره بود...

شروع نشده تمام شد...

اینجاست که می فهمی چقدر تنهایی ...

و چقدر دردناک است...

بگذریم....

بگذار بگذریم....

برچسبـهـ ـا : علی سعیدی, درد دل, جمله از خودم, رفیق

♥ سه شنبه دوازدهم اردیبهشت ۱۴۰۲ ساعت 16:53 توسط: علی