هر بار که به رفیقت، دوستت، مادرت، پدرت

و اصلا هرکسی که دوستت داره بگی:

بیخیال، ولش کن

یه زخم به دلش می زنی...

و هر وقت بهش گفتی:

تموم شد، دیگه نیستم

یه خنجر رو زهر آلود کردی و تا دسته تو دلش فرو کردی...

این زخم دلش رو می کُشه و اون زهر روحش رو تا ابد می خوره...

یه توصیه دوستانه به همه دارم...

لطفاً مثل من نباشید...

اگه خودتون خودتون رو آدم حساب نکنید از بقیه هم انتظار نداشته باشید آدم حسابتون کنن..

حتی اینقدر داخل آدم حسابت نمی کنن که وقتی قراره تصمیمی بگیرن که نصفش مربوط به توئه نظرت رو بپرسن (حالا احترام گذاشتن به نظرت دیگه پیشکش)

باشه...

اگه بودن ما باعث اذیت می شه اشکال نداره...

و اگه نبودن ما حالتون رو بهتر از قبل می کنه حرفی نیست...

ما حتی با نبودن هم کمکی به رفقامون کرده باشیم خوشحال می شیم..

برید...

نه رفیق زورکی به درد می خوره نه رفاقت زورکی...

برید...

کاری هم به حال ما بعد رفتنتون نداشته باشید...

ما اگه آدم بودیم مثل آدم باهامون برخورد می کردید...

یه عمری هر کسی که حسابی باهاش داشتیم هر چی گفت گفتیم چشم،

گفت بگو، گفتیم

گفت ساکت باش، ساکت شدیم

گفت لال شو لال شدیم

گفت خفه شو خفه شدیم

حالا هم گفتن گمشو...

چشم.. گم میشیم

پی نوشت 1: نمی خواستم حرفی بزنم، ولی گفتم حالا بعد استدلال می کنن که سکوت علامت رضایتِ و تو از خدات بود...

نه رفیق، اینطوری نیست...

سکوت من از سر استیصال بود...

از شدت ناراحتی...

پی نوشت 2: میدونم ممکنه بر حسب شرایط تصمیمی گرفته باشن، قضاوتشون نمی کنم ولی آیا نباید به من میگفتن این شرایط باعث شده این تصمیم گرفته بشه همینه که هست... نه اینکه توی یه دنیا سوال آدم رو رها کنن و برن...

پی نوشت 3: خوبیش اینه که چند بار دیگه هم تجربه اش رو داشتم...

پی نوشت 4: امشب فندک ماشین رو می ذارم پشت دستم... میخوام خیلی چیزا یادم بمونه...

پی نوشت 5: خواهرم یه بیت شعر رو همیشه میخونه:

گلیم بخت کسی را که بافته اند سیاه ...................................... به آب کوثر و زمزم سپید نتوان کرد

پی نوشت 6: از همه جای دنیا قابل پاک شدن هستیم به جز قلب ها... حتی آدم هایی که بر اثر ضربه فراموشی می گیرن با دیدن یه سری از آدمها، مکان ها، شنیدن صدا ها و استشمام بعضی از بوها ضربان قلبشون میره بالا...