این اولین بار نیست که رفیقی میره...

خیلی زیاد هم این اتفاق نیافتاده و دردش هم اگه بیشتر نشده باشه (که شده) کمتر هم نشده...

از یه جا به بعد مجبوری قبول کنی...

نمی دونم چرا اکثر آدما وقتی می خوان برن نمی گن...

فقط هر روز کمرنگ تر می شن... 

کمرنگ و کمرنگ تر...

هر از گاهی از دور، پشت دیوارهای دلتنگی نگات می کنن

و دقیقاً همونجا که دیگه داری باور می کنی که رفتن، دلشون می سوزه و دوباره خودی نشون می دن

و تو با دیدنشون حسابی مردّد می شی...

نکنه اشتباه کردم؟!! نکنه رفیق بدی بودم؟!! نکنه به اندازه کافی منتظر نشدم؟

و وقتی می بینن انگار هنوز نتونستی فراموش کنی

هنوز زنده ای، هنوز با دیدنشون لبخند می زنی

به خودشون می گن بیخودی نگران شدم،

الکی فکر کردم داره درد می کشه...

و دوباره می رن تو تاریکیِ فاصله ها تا کمرنگ بشن...

خب این موندن و ایستادن مرام ماست 

و رفتن و نبودن اگر چه شاید مرام شما نباشه انتخاب شماست...

انتخاب یک طرفه ای که کردید...

باشه، اشکال نداره 

شما اگه حرف ما و مرام ما باورتون نمی شه و بهش احترام نمی ذارید

دلیل نمی شه که ما انتخاب شما رو باور نکنیم و بهش احترام نذاریم...

ما دل رو زیر پامون له کردیم که به شما و انتخابتون احترام بذاریم...

ما رفاقت کردیم و انتظار جبران هم نداریم..

برای دلمون کردیم...

بازم می کنیم...

تا اخر عمر...

ما که برای رفتنتون ازتون دلیل نخواستیم...

و مطمئن باشید همیشه منتظرتون هستیم تا برگردید...

و نه ذره ای از محبت و علاقه مون به شما کم شده و نه جاتون رو به کسی می دیم...

ما هستیم...

همیشه هم بودیم 

و این بودن مرام ماست...

میدونم اینقدر دنیا بد شده که کسی نمی تونه باور کنه کسی بدون چشمداشتی بمونه ولی همه آدم ها هنوز آلوده نشدن

بعضی از آدم ها هم میخوان برن ولی خجالت میکشن

خجالت که نداره عزیزم...

برید... به همون خدایی که بهترین رفیق آدم هاست قسم ما ناراحت نمی شیم

دلتنگی ها هم هیچ اذیتی نداره برامون...

به خدا قسم این رفتن و اومدن ها بیشتر درد داره...

مثل زجر کش کردنِ...

ما هستیم و هر سال تولدتون رو تبریک می گیم و منتظر جواب هم نیستیم...

ما اونطور که شایسته ماست رفاقت می کنیم نه اونطور که شایسته شماست...( و چه بسا شایستگی شما بیش از رفاقت ماست)

برید و هروقت یه رفیق خواستید که دیگه تنها نباشید رو رفاقت ما حساب کنید...

پی نوشت 1: این نوشته به هیچ وجه مخاطب خاص نداره...

پی نوشت 2: یکبار که خیلی ناراحت بودم بابت رفتن یه رفیق، پدرم تا منو دید گفت: پاشو علی،پاشو و یادت باشه رفتن چیز عجیبی نیست، بودن و موندن عجیبِ... رفیقت اگه رفت رفاقت هنوز هست... حرمت رفاقت رو نگه دار...

پی نوشت 3: دیشب تولد یه رفیق بود که سالها پیش رفت و پیامی که بی جواب ماند و باعث شد از سر دلتنگی این رو بنویسم... خواهش می کنم کسی به خودش نگیره...