خیلی به این فکر کردم چطور میشه خورشید بود و به همه گرما هدیه کرد...

چطور میشه باران بود و برای همه بارید...

چطور میشه سخاوتمند بود و هدیه کرد...

بدون پرسیدن

بدون انتخاب کردن

بدون قضاوت کردن...

و چطور بدون انتظار جبران می شود بخشید؟

به قول اون شعر که میگه 

**********************************

باران که شدى مپرس ، این خانه‌ی‌ کیست
سقف حرم و مسجد و میخانه‌ یکیست

باران که شدى، پیاله‌ها را نشمار
جام و قدح و کاسه و پیمانه‌ یکیست

**********************************

خیلی هم تلاش کردم تا خورشید باشم،باران باشم و سخاوتمند...

اما میدونی به کجا رسیدم... 

به اینکه بعضی ادم ها از افتاب بیزارن... از توی سایه میرن...

از صبح تا غروب عینک افتابی رو از چشم بر نمیدارن...

یا سریع افتابگیر ماشین رو می کشن پایین...

یا ادم هایی که از بارون بدشون میاد و بدون چتر زیر بارون نمی رن..

یا صبر می کنن تا بارون بند بیاد...

اینجا بود که دو تا نکته رو متوجه شدم... 

اول اینکه نباید اون ادمها رو قضاوت کرد...

ممکن افتاب یا آب براشون مضر باشه...

یا حتی طبیعت شون نپسنده و دوست نداشته باشن...

و نکته دوم اینکه نباید نخواستن این خوبی ها از طرف اون ادم ها باعث بشه سرد بشی و دست از سخاوت برداری و دیگران رو از این موهبت ها محروم کنی...

درست مثل خورشید و بارون که کارای بعضی از ما ادم ها براشون اهمیتی نداره... اونا کار خودشون رو می کنن و حتی از اون ادمها ناراحت هم نمیشن...

شاید پیش خودشون می گن: حتما دکتر بهش گفته نرو توی افتاب یا زیر بارون...

پس بیاین خورشید باشیم...

بیاین باران باشیم...

اگه کار خوبی می کنیم برای خوب بودنش انجام بدیم... این طوری دیگه اگه پس زده بشیم دلسرد نمیشیم...

هر کس دوست داشت میاد و از موهبت ها سیراب میشه...

و یادتون باشه هیچ وقت نمیشه و نباید سعی کرد همه رو راضی نگه داشت...

فقط اونی می فهمی که میفهمه....

پی نوشت1:اون دو بیت شعر از اقای مهدی مختار زاده است.

پی نوشت 2: وقتش نرسیده یه تغییر مثبت توی نگرشمون داشته باشیم؟

پی نوشت3: آفتاب و بارون اون قدر ها هم وحشتناک نیست... فردا صبح به افتاب یا بارون هر کدوم رو زودتر دیدید سلام کنید...

پی نوشت4:من سعی کردم خورشید یا بارون باشم ولی نشد... شما که می تونید غافل نباشید...